Over Leen
In mijn job als zorgcoach hoor ik vaak cliënten of naasten met hetzelfde verhaal.
Ze geven aan dat ze dit een heel intensieve periode vinden, waar de hulp zeer beperkt is.
Veel van hen geven aan, dat ze het moeilijk vinden om zulke zwaar geladen gesprekken met hun geliefde te voeren.
Ze vinden dat de huidige hulpverlening hier vaak tekort schiet.
De moeilijkheden waar ik tegenaan liep in mijn vader zijn laatstste levensfase en na zijn overlijden, daar wou ik iets mee doen!
Ik wil de mensen in deze laatste fase helpen.
Ze laten voelen dat ze er niet alleen voor staan
Mijn vader was mijn inspiratiebron, mijn klankbord, mijn raadgever, een super opa voor mijn dochter, haar held en nu haar ster aan de hemel.
Als eerbetoon aan hem heb ik dan ook gekozen om te werken onder de naam “ Dag Opa”
Het logo van Dag opa is met liefde ontworpen, geïnspireerd op een dierbare foto van mijn vader en mijn dochter. Een verbindend symbool van generaties, herinnering en warmte.
Persoonlijk
Ik ben Leen Schoolmeesters.
ik woon samen met mijn man, dochter Marie en onze twee honden in Booischot.
Mijn hobby's: fotografie, reizen en veel genieten met het gezin.
Tevens heb ik ervaring als mantelzorger.
Ik ben ook "jong"mantelzorger en tevens mantelzorger voor iemand met zware mentale problemen.
Van opleiding ben ik maatschappelijk werker.
In 2006 begon ik aan het OCMW van Mechelen als Woonbegeleidster.
Een job waar ik gezinnen en alleenstaanden intensief begeleidde op alle levensdomeinen.
In april 2016 was het tijd voor een nieuwe uitdaging en startte ik als zorgcoach bij het Zorgbedrijf Rivierenland.
Hier ondersteun ik voornamelijk ouderen.
Als zorgcoach is het mijn taak om te kijken wat mensen nodig hebben om zo lang mogelijk thuis te kunnen wonen. Mensen kunnen met al hun zorgvragen bij mij terecht. Ik probeer mijn cliënten en hun naasten steeds zo goed mogelijk bij te staan en geef graag duidelijke informatie.
Sind 1/7/2021 werk ik nog 66 % als zorgcoach, de resterende tijd werk ik voor Dag Opa.
Ik volgde hier voor een opleiding "Palliatieve zorg".
In januari 2025 starte ik met de opleiding rouwcoach bij "Rouw en verlies Vlaanderen.
Sinds september 2025 werk ik als rouwcoach.
Ik volg regelmatig vormingen om jullie zo nog beter te kunnen ondersteunen.
Toen mijn vader in 2016 de diagnose kanker kreeg, kwam er een stroom van medische gesprekken op gang. Artsen spraken over behandelingen, scans, kansen, bijwerkingen.
Alles ging snel, technisch, zakelijk bijna.
Begrijp me niet verkeerd, we waren dankbaar voor de medische kennis, de inzet, de mogelijkheden.
Wat me toen opviel en nu nog steeds bij blijft, is hoe weinig ruimte er was voor wat het met hem deed. En met ons.
Wat doet het met een mens om te horen dat je ernstig ziek bent?
En hoe ga je als naaste om met het verdriet, de machteloosheid, het zoeken naar houvast in een situatie waarin alles wankelt?
Toen mijn vader ziek werd, draaide alles al snel om medische keuzes: behandelingen, kansen, verlengen van tijd.
Wat er níét op tafel kwam, of pas veel te laat, was de vraag: wat als het niet meer lukt?
Wat wil hij dan nog wel, en vooral: wat niet?
Tijdens deze onzeker periode probeerde ik zelf deze gesprekken te voeren.
Hoe begin je hieraan, hoe maak je dit bespreekbaar met je dierbare, wat is er allemaal mogelijk. Toen ondervond ik hoe weinig steun je hierin krijgt.
Toen mijn vader in